Bundan üç beş sene öncesine kadar sadece tiyatro sanatçılarının ölümü üzerine sahne ışıklarına atıfta bulunmak için kullanılan ancak günümüzde her insan ve hayvan(kedi-köpek) için kullanılan cümle.
bu cümlenin "Allah rahmet eylesin, nur içinde yatsın, mekanı cennet olsun" gibi kalıpların yerine kullanılmasının temelde bir kaç nedeni var.

kedi-köpek gibi hayvanların ölümden sonraki hayatının olmayacağına inanıldığından "ışıklar içinde uyusun" kalıbı ölümden sonraki hayata inananlar arasında da kabul gördü.

ölümden sonra bir yaşamın olmayacağına inanan kesim ise zaten içinde Allah, inşallah, maşallah, nur olan kalıplardan kaçıyor bildiğimiz gibi. "ışıklar içinde uyusun" kalıbı yetişmiştir imdadına bu kesimin.

enteresan olan ve üzerine sosyolojik yazılar yazılabilecek olan ise ölümden sonra yaşam olduğuna inanan kesimin bu cümleyi kullanmaya başlamış olmasıdır. bu konuda bir kısmınız bana katılmayacak ama tespitim şudur ki, bazı çevrelerde mahalle baskısı kişileri dindarmış gibi görünmeye zorladığı gibi günümüzün entelektüellik(!) algısı da kişiyi tam tersi bir yönde baskı altında tutuyor. okumuş,etmiş; bilim yapan; gezen, öğrenen; psikoloji, sosyoloji tartışan; siyaseti takip eden; oturup kalkmasını bilen, adab-ı muaşeretten haberdar olan kişinin inançlı olmaması gerektiği algısı mevcut. ve gözlemlediğim kadarıyla bu kişiler de günlük hayatta bu mahalle baskısından ötürü dini çağrıştıran kelimeler, cümleler kullanmıyor ve dinini kendi içinde yaşıyor. mesela içinden "allah razı olsun" derken dışından "teşekkür ederim" diyor. Allah razı olsun" demenin kendisini karşısındakinin gözünde "çomar" olarak göstereceğini düşünüyor.