Merhaba dostlar herkese. Ben, belli bir dönemden sonra sürekli Mutsuz hissediyorum. Şu an 27 yaşındayım ve ergenlik sonrası bende her zaman mutsuzluk mevcut. Adı mutsuzluk da olmayabilir, ama hep bir yalnız kalma isteği, agresif tavırlar...
Çok fazla sorguluyorum her şeyi. Bunu her zaman çok kitap okumama bağladı herkes, ama öyle değil gibi.
Gerçekten çok fazla kitap okurum, aklınıza hangi yazar geliyorsa -edebi değer taşıyan- okumuşumdur. Psikolojik, sosyolojik, felsefi kitaplar; romanlar, distopyalar, sistem eleştirileri vesaire..
Karşımdaki insanı anlama konusunda da hiçbir sorun yaşamıyorum mesela. Mimiğinden, kelimesinden her şeyi çıkarabiliyorum.
İnsanları kolayca manipüle edebiliyorum ayrıca. Tabii bunu kötüye kullanmadım.
İki ve dört yıllık olmak üzere, iki üniversite bitirdim. Müzik yapıyorum. Single çıkarttım. Kitap yazdım üç tane. Sinema okudum ayrıca. Hayatım hep sanat ve benzeri şeylerle geçti son 10 yıldır.
Tüm bunları kendimi tanıtmak için yazdım, kendimi övmek için değil, lütfen yanlış anlamayınız.
Derdime çare arıyorum. Daha fazlasını öğrendikçe iyice aç hissediyorum kendimi.
Bugün gelinen noktada ise, mutsuz ve durgun bir adam oldum.
Son 1,5 yılda felaketler yaşadım bir sürü. Duygusal ve aile hayatımda ciddi enflasyonlar oldu.
Çok kızgındım, ama artık sessizim sadece. İsyan etmiyorum. Ama bir şeylerin yoluna girmesi gerek. İçimde olan şeyleri anlatamam size. Bazen tüm dünya yıkılıyor ve ben farkındaymışım gibi hissediyorum mesela.
Kulaklarımda uğultu, aksi düşünceler...
İnsanları anlamıyorum. Nasıl yaşıyorlar bu kadar şeyle, nasıl mutlular çözemiyorum. Kimseyi eleştirmiyorum yanlış anlamayın. Ama herkes hayatımın çok güzel olduğunu düşünüyor, bense tam tersini.
Kadınlar tarafından da ilgi çeken biriyim, bir şekilde. Etrafımdaki herkes çok sever beni ve benimle konuşmak, oturmak isterler. "övmüyorum, olanı söylüyorum lütfen yanlış anlamayın, lütfen!"
Ama ben yaşamak istemiyorum. Hayata neden geldiğimi çözemiyorum. Boşluğun en boş kısmındayım. Simsiyahım.
Yanımda biri varken çok gülerim, espri yaparım, neşeliyimdir. Ama yalnız kalınca kendime dönüyorum. İşin garibi, en çok da yalnızlığı seviyorum.
Ne yapmam lazım? Yok mudur el verecek biri? Bilmediklerimi söylesin bana. Psikolojim her şeyi kaldırır, o konuda kendime güvenim tam. Yeter ki bu şeyi anlamlandırabileyim.

Not: tekrar ediyorum, kendimi övmedim, durumu anlattım. İyice tanıtmak istedim ki detayı görelim. Başka bir şey lütfen düşünmeyin, gerçekten yeterince yorgunum çünkü.