İnsan denilen şey; bir varlığın, bağlı bulunduğu ruha hizmet etmek için, arz küresindeki kaba maddeleri bir araya toplayıp kendisine vâsıta olarak kullanmak maksadı ile teşkil etmiş olduğu bir bedendir. Varlık bu bedeni ancak yüksek vazifeli varlıkların yardım ve direktifleriyle kurabilir. Esasen varlık da, ruhun bütün ihtiyaçlarına cevap verebilecek şekilde, kâinatın bir noktasında temerküz etmiş çok ince madde partiküllerinden ibaret olan ve ruhun ihtiyaçlarına ait bütün ifadeleri kâinat boyunca taşıyan muayyen bir enerjiler veya tesirler mudilesidir, demiştik. Yalnız şunu ehemmiyetle tebarüz ettirmek isteriz ki buradaki nokta mefhumunu, dünyadaki mekân mefhumuna kıyasla sabit, donmuş bir yer gibi düşünmemek gerekir. Bu, fizik şartlar altında anlaşılması ve anlatılması zor ve ekseriya imkânsız olan bir mefhumdur. Bu hususta şu kadar söyleyelim ki bu noktayı fizik bakımdan değil, idrakî bir nokta olarak anlamaya çalışmalıdır. Bu öyle bir noktadır ki idrak nerede tesbit edilirse orada mevcuttur. Demek ki o nokta hem kâinatta muayyen bir yerdedir, hem de her yerdedir. Bunun üzerinde düşünenler bu bapta birçok şey sezmeye başlarlar. Bu sezgi yalnız bu hususta değil, diğer bâzı problemlerin hallinde de onların işlerine yarar.