Nefsin iki başı vardır. Biri alında, diğeri göbeğin altındadır. Tasavvufta göbeğin ağrıması, nefsin sancısını çekmektir. İnsanın alında bulunan nefsin başı mânevi nispete zarar verir. Çünkü alındaki nefis gözlerle hıyanet ettirir, insanı günaha sokar. Kulaklara bozuk kelâmlar dinlettirir. Yani baştaki nefis reistir, göbekteki nefis ise ejderhanın kuyruğu gibidir. Mideye, avret mahalline ve ayaklara (gezip tozmaya) kadar hükmeder. Göbeğin ağrısı, sancısını atmak istersen, az ye ve az uyu. Başındaki ağrıyı, acıyı yok etmek istersen letaifleri (zikrini) sağlam çek. Gözlerini yum ve sükût sohbeti yap. O zaman bu iki ejderha nefs-i emmareden nefs-i levvameye, levvameden de mülhimeye, mülhimeden ise nefs-i mutmaine yükselir. Nefs-i mutmainneye girdiği zaman, o Allah’tan razı, Allah ondan razı olmuş demektir. Artık ona, ”Gir cennetime” (Fecr,89/30) hitabı gelir. Nefsin bütün makamlarında cennet vaad edilmemiştir. Ama mutmainnede, ”Gir cennetime” vardır. Şeyh Abdurrahman Tahi Hz.(k.s)