Bu anlatacağım olay bundan üç sene önce yaşanmıstır...
Gece saat on sıralarında telefonum çaldı.Arayan sevdiğim arkadaşlarımdan biriydi, ağlıyordu dedem vefat etti az önce, bana destek olmak için gelirmisin kendimi cok kötü hissediyorum dedi..
Evlerini biliyordum birkaçkere gitmiştim ve Nuri dedeyle de tanısmış sohbet etmiştik cok tatlı bir ihtiyardı.
Tabii hemen geliyorum dedim, hazırlanıp hemen arabama atladım yola düştüm.
Yarım saatlik bir mesafede oturuyorlardı.
Gidecegim yere yakın bir yerde trafik sıkışıķlığı oldu ve dura kalka biraz ilerleyince arkadaşımin evinin yakınında bir yangın çıktığını eski ķöşk gibi bir evin alev alev yandığını ve birkaç tane itfaiye aracının yangını söndürmeye çalıstıklarını gördum...
Arabamı yangına uzak olan bir yere park edip beni bekleyen arkadaşımın yanına gittim..
Eve girdigimde Nuri Dedeyi odanın birinde yere yatırılmış ve uzerinde boylu boyunca bir çarşaf örtmüş olduklarını gördüm..
Odada bir köşeye oturdum, benden başka beş altı kişi daha vardı
Öyle hiç konusmadan veya cok gerekli konuşmaları alçak sesle kısa kısa cümlelerle yaparak oturuyorduk.
Birkaç saat öyle geçti, odadakiler oturduklari yerde uyuklamaya başlamışlardı..
Birden yerde yatan meftanın kıpırdadığını hissettim once bana öyle geldi herhalde diye sessiz olarak seyretmeye başladım, o sırada Nuri dede hareklerini artırdı ve herkes apar topar kaçtı, yanımda oturan arkadaşım dahil.
Böyle ilginç zamanlarda meşhur bir sogukkanlılığım vardır, adamcağız bayılmış demek ki diye yanına gittim, üzerindeki çarsafı açtım.
Gözlerini açmış öylece bakıyordu bana.
Çenesini bağlamışlar, usulca onu çözdüm...
"nasılsın Nuri Dede beni tanıdin mı" dedim, beni tanıdığını başını öne sallayarak belli etti ve kısık bir sesle "ben nerdeyim" dedi." Evindesin dedem nerde olacaksın "dedim..
Bana o anda ve hala hatırladıkça tüylerimi ürperten şu sözü söyledi. "Beni yangından kim kurtardı "

Nuri Dede hala yaşıyor ve o gece hakkında kesinlikle konuşmuyor..
Onun dedigine göre anlatmasına izin vermiyorlarmış.