İbnü’l-Arabî’ye göre ise nükabâ, her dönemde sayıları artmaksızın ve eksilmeksizin, on iki kişidir. Bu on iki, feleğin burçlarının sayısı olan on ikiye işaret eder. Her nakîb kendisine özgü burcun özelliğini ve Allah’ın onun makamına yerleştirdiği sır ve tesirleri bilir. Ayrıca oraya inen hareketli ve sabit yıldızların bıraktığı şeyleri bilir. Sabit yıldızların, burçlarda duyularla görülmeyen birtakım hareketleri ve noktaları vardır. Bu durum, binlerce sene içerisinde gerçekleşebilir.

Ricâlu’l-gayb anlayışına göre Allah, dünyanın cismanî düzenini sağlamaları için bazı insanların çeşitli görevler üstlenmesini takdir ettiği gibi âlemdeki manevî ve ruhanî düzenin korunması, hayırların temini, kötülüklerin giderilmesi gibi konularda sevdiği bazı kullarını görevlendirmiştir. İnsanların çoğu tarafından bilinmemeleri, tanınmamaları veya gizli olan hakikatlere, sırlara vakıf olmalarından dolayı ricalü’l- gayb adı verilen bu seçkin kişilerin arasında bir düzen ve hiyerarşik bir yapı mevcuttur.83 Dünyanın siyasî ve maddî yönetiminde bir vazife taksimi olduğu gibi, bu görünmeyen mâneviyat erlerinin de kendi aralarında bir vazife taksimi mevcuttur. Kutbu’l-aktâbı bu manevî hiyerarşi içinde devlet başkanına benzetirsek diğer kutuplar, bakan ve valiler konumundadır. Sufilere “sultan” ve “şah” gibi ünvanların verilmesi de bu bağlamda değerlendirilebilir. Bunlar bir bakıma “leşker-i duâ”dır. Peygamberlerden bedel kişiler olup, Allah’ın yeryüzünü kendilerine musahhar kıldığı, hilâfet sırrına mazhar olmuş kimselerdir. Onlar âlemin intizam sebebidir fakat kimler oldukları umûmiyetle gizlenmiştir.

Gök bilimcilerin ömrü ise, bunu görecek kadar uzun değildir.