Doğru soyluyorsunda gençlik zamanlarimizda imkânlar kısıtlıydı ve kaybedecek biseyimiz yoktu korkularımız
üstüne aptal cesaretiyle gidiyorduk .Ahiretide hiç dusunmuyorduk.
Şimdi bu ailemiz var dusunsene başımıza bı iş gelse ailenin durumu ne olur.Ayrica yaşımızda 40 olmuş bu işin öbür tarafta hesap verme durumuda var.Bunlari düşününce insan daha temkinli davranmak zorunda kalıyor. Bu yüzden yavasda olsa emin adımlarla iletmek daha doğru.Yani hem aklımızı hem kalbimizi ortak bı yolda yürütmeye çalışacak.
Hatta bi tarikata gireyim diyede düşünüyorum ama şu rabıta olayını kabullenemiyorum daha önce denedigim için biliyorum.rabitayi mantıklı görüyorum ama gönlüm kabul etmeyince samimi bı şekilde yapamıyorum. Belki bir daha denerim duruma göre degerlendirecez