Denilmiştir ki: Eldeki nimete şükreden kimseye “şâkir” (şükreden) denir. Elinden çıkan nimete şükreden kimseye ise “şekûr”(çok fazla şükreden) denir.
Yine şöyle denilmiştir:
Şâkir, bir ihsana şükreden kimsedir. Şekûr ise, mahrumiyete karşı şükredendir.
Şâkir, elde ettiği bir menfaate karşı şükreden kimsedir. Şekûr ise, kendisine verilmeyen şeye karşı şükredendir.
Şâkir, ihsana şükreden kimsedir. Şekûr ise, belâya karşı şükredendir.
Şâkir, kendisine bolca ihsan edilince şükreden kimsedir. Şekûr ise, nimetin gecikmesine karşı şükredendir.