Ebû Sâid Abdullah bin Ahmed bin Ali El-Bağdadî El-Ezcî başından geçen bir
hâdiseyi şöyle anlatmıştır:

537'de 16 yaşında Fâtime ismindeki kızım evin damına çıkmıştı. Baktım aşağı
inmedi. Neden sonra öğrendim ki kızımı kaçırmışlar. Büyük bir korku ve heyecan
içersinde hemen Gavsü'l-âzâm Abdülkâdîr'e koştum durumu kendisine anlattım. Bana
şu tavsiyede bulundu:

— «Bu gece hiç vakit kaybetmeden Kerh 'in harabelerine git. Beşinci tepede
oturup, yerde: Bismillah Şeyh Abdülkâdîr'in niyetine diyerek bir daire çiz!..
İyice karanlık basınca (nısfelden sonra gece yarısı) oradan çeşitli kılıktaki cinler
sana görünüp geçecekler. Seher vakti olunca büyük bir debdebe ve tantana içinde
onların kralları beraberinde birçok cinler olduğu halde gelecek. Sana, ne istediğini
soracak. Ona, beni Abdülkâdîr gönderdi, diyerek kızının durumunu anlatırsın!...»
Bu tavsiye üzerine dediği yere gittim, bana tenbih ettiklerini bir bir yaptım...
İyice karanlık basınca baktım ki korkunç manzaralı cinler bölük bölüm gelmeğe
başladılar, fakat çizmiş olduğum dâireden içeri giremedikleri için bana yaklaşamadılar...
Neden sonra kralları büyük bir tantana ve debdebe içinde geldi ve
— «Ne istiyorsun, söyle bakalım?» dedi.

— Beni sana Şeyh Abdülkâdîr gönderdi... dedim. Şeyh Abdülkâdîr'in ismini
duyunca hemen attan indi, yeri öptü. Yanındakilerle birlikte dâirenin dışında oturdu ve sordu:
— «Söyle bakalım benimle ne işin var?» dedi. Kendisine başımdan geçenleri
anlatınca hemen yanındakilere:
— «Bunu hanginiz yaptı? Bunu kim yaptı?» diye çıkıştı.
— Bilmiyoruz kimin yaptığını... dediler.
— «Mutlaka biriniz yapmıştır bu işi!...» diye bağırınca, «Mârid» adında bir cin kızı
yanına alarak meydana çıktı,
— «İşte ben kaçırdım kızı» dedi.
— «Neden yaptın ey Mârid bu işi?» dedi.
— «Kız gayet güzeldi. Güzelliğine dayanamayarak ona âşık oldum da onun için
kaçırdım...» dedi. Bunun üzerine hemen:
— «Vurun şunun boynunu!» dedi ve bana kızımı teslim etti.

Kendisine:
— Bugüne kadar, senin kadar Abdülkâdîr'in emrine candan imtisal eden birini
görmedim, deyince:
— «Bu nasıl olmasın ki; o, her gece evinden bakar, cinleri seyreder, cinler onu
görünce korkularından sağa sola kaçışırlar.
Allah sevdiği bir kulun emrine insanlardan ve cinlerden bir çoklarını verir...» diye
mukabele etti...