Mürit mürşidin eksik tarafıdır, mürşit müridin tamamlanmış hali.

Mürşidin kendisini tedavi ederken, sen iyileşirsin.

Hayatımızda bir mürşid-i kamil varsa o bizim tamamlanmış halimizdir ve o, istidatımızın erişebileceği son noktadır. O bize göre kamil Rabbine göre nakıstır. Dervişlerine verebileceğini verip düzeltebileceğini düzelttiği ölçüde, gösterdiği cehd, çaba, gayret ve verdiği emek kadar kamil olur.

Ve o kendisinden verir. Zira aşk ateşi aşığı yakarak harlanır ve aşıkta varlık kalmadığında aşk tamamlanır.

İrşad mürşidin kulluğudur ve o işini güzel yaptığı kadarıyla güzel bir kul olur.

Bununla beraber mürşitlik bir makam değil, bir ünvandır ve yetkiden ziyade mesuliyettir.

Dervişler mürşidine her ne kadar Baba gözüyle baksalar da mürşitler "Baba!" hitabını "Anneciğim!" olarak anlarlar.

Çünkü mürşid-i kamil irşadını gönlündeki aşkla, şefkat ve merhametle, sevgisi ve ilgisiyle yapar ve Allah dostlarının eczanesinde sevgiden başka ilaç bulunmaz.

İnsan-ı kamil nefsine arif olup eşyanın hakikatine vakıf olmuştur ve kendisini Rabbinden ayırmaz, kendisinde ilahi varlıktan gayri bir varlık görmez. Kendisini tüm alemin ruhu olarak bilir, görür, tadar ve tüm mevcudatı kendi bedeni olarak telakki eder.

Bu yüzden irşad, mürşidin kendisine müdahalesidir ve muhatabı dervişşer değil Rabbidir. O bilir ki bu alemde ondan ve Rabbinden başkası sadece vesile-i imtihan ve vasıta-i ünsiyet ve kurbiyettir.

"Bir başına yarattığım kimse ile beni başbaşa bırak!" MÜDDESSİR:11