Kalp gözümüzle görmeyi başardığımızda aslında tam bir insan oluyoruz ve belkide bu dunyada ki sınavlarımız kolaylaşıyor. Ama iste o boyuta gelmek gercekten cok zor,insaniz nefsimiz var. Belli bir yasa kadar aileden yaşadığımız cevreden ogrenilmis aliskanliklar var. Bu ogrenilmisliklerden belki de en tehlikelisi ön yargi ve başkaları ne der ne düşünür diye yasamak. Bunlar insanlarin kalp gözünün önüne maalesef pis ve kirli bir perde cekiyor. O yüzden de baskalarinda ki "kendimize gore" hatalari,yanlışları hemen görüyoruz. Umarim herkes bu dünyadan gitmeden insan olmayi başarabilir,kendim icin de umarim basarabilirim.
Paylasim icin tesekkurler,aynayi karsima alip kendime bakmama vesile oldu.