Şâh-ı Nakşibend Behâeddîn Buhârî "kuddise sirruh" hazretleri anlatıyor:
Bir gün Kâbe'nin yakınında otururken ak sakallı, ihtiyar birini gördüm ki, Kâbe'nin örtüsüne sarılmış ağlıyor ve "Yâ Rabbî! yâ ilâhî!" diye yalvarıp, yakarıyordu. Kalbine nazar ettim. "Dünya işleri"ni düşünüyor, "Mal"ını, "Para"sını hesab ediyordu devamlı. Gözleri ağlıyorsa da, kalbi "Dünya" ile meşguldü. İçi, dışına uymuyordu.
Hac'dan sonra, Minâ'ya uğradık. Minâ çarşısında "bir genç" gördüm ki, büyük çapta ticaret yapıyor, bir anda "Yüzbin altın" değerde mal alıp veriyordu. Kalbine nazar ettim. Her an "Rabbini" zikrediyordu. "Dünya işi"yle meşgul gibi görünse de, bir an unutmuyordu "Allahü teâlâ"yı. Bu hâliyle Kâbe'deki adamdan kat kat üstündü. Çünkü bu, kendini ticârete vermişse de, "Dünya sevgisi"ni kalbine sokmamıştı. Büyük çapta ticâret yapıyordu ama kalbi, "islâmiyetin emirleri"ni düşünüyordu hep. Günah işlerim diye korkuyor, kalbi titriyordu.
