Sultan Mahmut tebdili kıyafet çarşıya inmiş. Köylülerin kısmeti bağlı bir adamdan bahsettiklerini duymuşlar. Sultan adamı bir de kendisi denemek istemiş.

Bir koca tepsi baklava yaptırmış. Üst tabakadan başka tepsinin her tarafına görünmeyecek şekilde altın dizdirmiş. Bir adamını gönderip ona tepsiyi kısmetsiz adama birinin bir adağı diyerek vermesini ve şahsı takip etmesini emretmiş.

Adam tepsiyi almış. Yolda giderken bir komşusuna rastlamış. Tepsiyi goren komsu demis ki senin bu tepsi baklavaya iki altin veririm. İkisinin de olaydan haberi yok. Adam düşünmüş demiş ki iki altınla bir haftalik ekmek alırım ve vermis tepsiyi.

Sultan hikayeyi duyunca "fesüphanallah!" demiş. Adamına kısmetsiz adamin her gün geçtiği köprünün her gün geçtiği tarafına o gelmeden hemen önce altın dizmesini ve kenara çekilip izlemesini emretmiş.

Adamımız köprüye gelince "ya," demiş, "hep aynı taraftan geçiyorum, bu gün de diğer taraftan geçeyim, bir değişiklik olsun," demiş.

Sultan hikayeyi duyunca, "ya hazreti pir!" demiş. Adamımızı yaka paça beylik arazilerden birine getirmelerini emretmiş. Getirmişler. Adam korkudan tir tir titrerken Adama bir kürek verilmesini emretmiş. "Küreği daldır, ne gelirse senindir." Adam korku ve heyecandan küreği ters daldırmış ve gele gele bir metelik gelmiş.

Sultan "ya malik el mülk!" diye haykırmış, adama bir taş al bu taşı atabildiğin kadar uzağa atacaksın. En son durduğu yere kadar olan arazi senin olacak," demiş.

Adam heyecandan kocaman bir taş alıp basının üstüne kaldırmış ancak taşın altında kalıp ölmüş.

Sultan "kısmeti bağlı" olmanın ne demek olduğunu anlamış böylece.

"vermeyince Mabut, neylesin sultan Mahmut"