Neden masumiyet deyince çocuk, çocuk denince masumiyet aklımıza gelir?

İnsan, John Locke’un tabula rasa (boş levha) dediği şekilde tamamen temiz ve işlenmemiş mi dünyaya gelir? Her ruh dünya yaşamına aynı seviyeden mi başlar?

O halde aynı şekilde zalim bir ebeveyn ile dünyayı deneyimlemeyi seçmiş iki ruhtan nasıl biri aydınlığa yönelirken, diğeri travması nedeniyle(!) karanlığı seçer.

Kötülüğün içine doğduğu halde, ışığı seçen ruhlar yok mudur? Bu iki ruh aynı derecede, temiz ve masum mu doğmuştur?

11 yaşında bir çocukla tanışmıştım bir keresinde. Ona heyecan veren, denemek istediği şey şiddetti. Öfkeliydi çocuk. Buna anlam veremeyen (gördüğüm kadarıyla) bir aileye sahipti. Hiçbir suç işlememişti henüz. Hayvanlara taş atmak, arkadaşları ile kavga çıkarmak, ailesine vurmak gibi çocukça() eylemler dışında. Ama hayal dünyası karanlıktı. Vahşiydi. Psikiyatrist ile çalışmaya başladı ama sonra ne oldu bilmiyorum.

Hiçbir suç işlememiş biri, suç işleyene kadar masum mudur? Bir çocuğa tecavüz etmiş bir suçlu, pişman olduğunu belirtirken, “kendimi bildim bileli bu tür hayaller kuruyordum ama hep engelliyordum. Nasıl oldu bu sefer bilemiyorum” demişti. Bu adam yaptığı bu korkunç şeye kadar, masum muydu?

Ben her ruhun, yaşam yoluna, aynı seviyeden çıktığına inanmıyorum. Her yetişkinin bir çocuktan daha az masum olduğuna da...

Evet biz büyüdükçe dünyamız da büyüyor. Karanlıkları daha net görebiliyoruz belki... Hatta çocukken içgüdüsel olarak yaptığımız “anı yaşama” için, (zihin daha kalabalık ve gürültülü olduğundan) özel bir çaba sarf etmemiz de gerekiyor olabilir.

Ancak bana göre masumiyete bir çocuktan daha uzak değiliz... Elbette karanlık yanımıza gözümüzü kapatmadığımız ve artık çocuk olmadığımıza göre, masum olmamayı, kendimize doğal saymadığımız sürece...

Gerçek masumiyet, kalbinin ışığına sığınıp, başımıza ne gelirse gelsin, sevgi, merhamet ve hakkaniyetten uzaklaşmama çabamızdır.