Adam polis şefi. Büyük bir operasyona giriyor. Bir kaç polis ölüyor. Polis şefi de ölümden dönüyor. Eve geldiğinde suratı asık bir kadın. Evlilik yıl dönümümüzü nasıl hatırlamazsın diye şom ağzını bir açıyor. Az önce ölümden dönen polis şefi bu sahnede vefasız bir eş olarak gözüküyor ve kadının çıkarttığı cıngar kadını haklı yapıyor. İzleyici olarak kadına acıyoruz. Adam da haksız!

Adam inşaat işçisi. İş yerinde işler sarpa sarıyor. Üzerinde tonlarca yorgunluk izi var. Eve zar zor geliyor. Eve geliyor kadının suratında meymenet yok. Sen bu akşam beni yemeğe çıkaracaktın. Hep böylesin, falan filan. Zavallı adam günün tüm yorgunluğuna rağmen karısıyla yemeğe çıkıyor. Tabi, kadın haklı, adam haksız.

Adamın vali, belediye başkanı, siyasetçi, profesör olması da mazeret değil. Vali, terör olayıyla ilgileniyor. Rehineler var. Bombalı saldırılar var. Eve geç geliyor. Kadın yine yüzünden düşen bin parça. Neymiş? Bugün oğlumuzun doğum günü partisini kaçırdın!

Dünyayı kurtaran kahramanlar (!) bile fırça yemekten kurtulamıyor. Dünyayı kurtarmak için hayatını riske atıyor. Tüm şehir bombalar, uzaylı istilası, siber saldırı altında. Kahramanımız tüm dünyayı kurtarıp eve akşam yemeği yemek için geliyor. Kadın cehenneme dönmüş bir suratla hesap soruyor. Bugün alışverişe çıkacaktık!

Yönetmenler bunu bilerek mi yapıyor? Yoksa kadın için erkeğin dışarıda yaptığı hiçbir şey önemli değil de önemli olan, doğum günü kutlaması, önemli olan evlilik yıl dönümü, önemli olan alışverişe mi çıkmak?

Acaba kadının fıtratında bu olduğu için mi yoksa kadını aptal göstermek için mi?

Türk filmleri mi?

Kadının, kocasını beklediği falan yok! Kadın, erkenden eve gelen erkeğin kafasını şişirip kahveye, maça, arkadaşları ile dışarıya çıkartıyor.