"İhsan ve nimetleriyle Allah'a yönelmeyen, imtihan zinciriyle O'na doğru çekilir."

Böyle söylüyor Atâullah İskenderî, Hikem-i Ataiyye isimli kitabında.

İhsan ve nimetlere bu kadar çok muhatap olduğumuz, bolluk ve bereketin her köşeden adeta fışkırdığı bir zaman diliminde yaşıyoruz.

Nimetler şükre kapı açmıyorsa, nimet olmaktan çıkar bir cezaya dönüşür de fark edemeyiz. Bir evimiz olur, güzel eşyalarımız olur, boy boy evlatlarımız olur, neşeyle dolup taşar evlerimiz, sofralarımız coşar, ama şükür ve ibadet kapısı açık değilse, hakkını veremiyorsak sahip olduklarımızın, işte o zaman imtihan zincirleri bizi O'na doğru çekmeye başlar. Böyle olması da başka bir ihsan ve nimettir aslında.

Yine de öyle olur ki, imtihanın içindeyken dahi insan toparlanamaz, yapması gerekenleri yapamaz, dili zikre, gönlü mânâya ve tefekküre yönelemez. Dil alışkın değilse tesbihe, kalp alışkın değilse yalvarıp yakarmaya, gövde talimli değilse rükuya ve secdeye, son nefeste şehadet getiremez gibi donar kalır insan.

Bütün nimetler bir şaşkınlığa dönüşür çöker üzerine, ne yapacağını bilemez olursun...

Kaç ayet var ezberimizde, kaç Peygamber duası, kaç Peygamber hatırası ve kaç hikmetli söz yer etti hayatımızda bugüne kadar. Okumaya anlatmaya başlasak kaç dakikada biter O'na dair bildiklerimiz. Dünya işlerine ait ezberlerimiz ne kadar da çok ve kuvvetli oysa. Kaç şarkı var ezberimizde, kaç isim televizyonlardan. Saatlerce konuşabilecek kadar çoklar dimağımızda...

İmtihan zincirleriyle Hakka doğru çekilmeden önce, ihsan ve nimetleriyle O'na yönelmek her zamankinden daha da önemli artık...

İçindeki şımarık ve uslanmaz çocuğu susturmalısın! Büyüme zamanın gelmedi mi? Unutma, ya ihsan ve nimetlerin hakkını vererek, ya da imtihan zincirleriyle büyüyeceksin!

Sen seç yolunu, ama bir an önce, daha fazla gecikmeden!..