insanın sınırlı ömründe sergilediği tutumun geçici bir hata değil, ebedi bir eğilim ve yapısallaşmış bir tercih olduğunun beyan edilmesidir. Verilen imkân sonsuz olsaydı, isyan da sonsuz olacaktı. Ceza, eylemin takvimdeki süresine değil, iradenin potansiyel derinliğine biçilir.