"Biz" demek hep kolaydır!

Suça ortaklığımızı, masum olmadığımızı saklarcasına "biz böyleyiz, biz şöyleyiz!" deyiveririz.

Bu kolaycılık bireysel sorgulamayı hep geri plana atar. "Ben" demek ağır gelir insana. "Ben böyleyim" diyeceğine ölse daha iyidir!

"Biz", suçu böler, hafifletir. Hatta hiç hissettirmez. Her ne yaşanırsa yaşansın hayatına kaldığın yerden devam edebilirsin böylece. Dert tasa bırakmaz sende. "Biz" demek konforludur.

"Ben" dememek için herşeyi der insan... Yanına bir sebebi ya da bir başkasını mutlaka ekler.

Tek suçlunun "ben" olmadığı düşüncesi ve savunması rahatlatır insanı.

"Erkekler şöyle, kadınlar böyle, gençler şöyle, anneler böyle..." diye başlayan bütün aforizmalar ve üst perdeden söylemler hep bireysel değişimin zor, genellemelere sığınmanın kolay oluşundandır.

Sözü söyleyivermek iki dudağın arasındadır, dilin ucunda ve zahmetsizdir. Özeleştiri yapabilmek, değişime kapı aralamak ise emeğin ve fedakarlığın toprağında yeşerir.

"Biz" deme kolaycılığından, "ben" deme erdemine kavuştuğumuzda hem toplumsal sorunlarımız, hem de manevi buhranlarımız kendiliğinden ortadan kalkacaktır...