💎Bir gün kendime sordum: “Allah beni seviyor mu?!”
Aklıma geldi ki, Allah Teâlâ’nın kullarını sevmesi, Kitâb-ı Kerîm’inde zikrettiği birtakım sebepler ve vasıflara bağlı.

💎Soruma bir cevap bulma ümidiyle kendimi bu sebep ve vasıflara arzetmek için bunları zihnimde çevirmeye başladım.

💎Baktım ki O “muttakiler”i seviyor. Ancak kendimi onlardan saymaya cesaret edemiyorum!

💎Baktım ki O “sabredenler”i seviyor. Fakat sabrımın az oluşunu hatırladım!

💎O’nun “mücahidler”i sevdiğini gördüm. Ama tembelliğimi ve gücümün azlığını farkettim!

💎O’nun “muhsinler”i sevdiğini gördüm. Bundan ne kadar da uzağım!

💎Sorgulamama ara verdim ve Allah’ın beni seveceği bir şey bulamamaktan korktum. Ve amellerimi gözden geçirdim. Baktım ki çoğu gevşeklikle, kusurlarla ve günahlarla karışık!

💎İşte o zaman aklıma Allah Teâlâ’nın şu sözü geldi: “Şüphesiz ki Allah çokça tevbe edenleri sever.”

💎Adeta aniden bu ayetin ben ve benim gibiler için olduğunu anladım ve çabuk çabuk:
“Estağfirullâh ve etûbu ileyh, Estağfirullâh ve etûbu ileyh, Estağfirullâh ve etûbu ileyh” demeye başladım. Belki O’nun sevdiği kimselere dahil olurum.

Şeyh Ali Tantavi -Rahimehullah-