İmam Mâtürîdî, ruhu “sûretlerin ve bedenlerin kendisiyle hayat bulduğu şey”10 olarak tanımlamakta, ruhun vücudun ve vücuttaki azaların tam anlamıyla fonksiyonlarını yerine getirmesinin ve işlerlik kazanmasının sebebi olduğunu kaydetmektedir.11 Burada bedenin ve sûretin hayatiyet kazanması ile kastedilen şey; canlılık vasfına erişilmesi değil, canlılığın kemâle ulaşmasıdır. Bu anlamda hayat bulmak; insan varlığının kendisiyle amaçlandığı kâmil manayı gerçekleştirebilecek, sahip olduğu özellikleri gereği gibi kullanabilecek bir kıvama ulaşması demektir.