Birtakım kimseler ibâdât ve tâate devam ettikleri hâlde (insanları hakir görmek, kıskanmak, kin beslemek ve gıybetini yapmak gibi) bazı günahlardan sakınmadıklarından Mevlâ Teâlâ’nın cennet ve cemalinden mahrum olmuşlardır. Çünkü yaptıkları ibâdetlerin sevapları başkalarına gitmiştir.

Bununla birlikte, farzları yapmak şartıyla diğer bazı nâfile ibadetleri yapmayıp haramlardan son derece sakınan bazı kimseler, cennette Rasûlüllâh Efendimize (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) komşu olma şerefine kavuşmuşlardır.

Nitekim bir Arâbî, Peygamber Efendimize (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) gelerek, “Muhakkak ben Ramazân-ı Şerîf ayında oruç tutuyorum, her gün beş vakit namazı kılıyorum, bundan fazla bir şey yapmıyorum, çünkü ben fakirim, üzerime zekât ve hac vazifeleri yoktur. Acaba kıyamet koptuğunda ben hangi yurtta olacağım” diye sordu.

Bu sual üzerine Rasûlüllâh Efendimiz (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) gülerek, “Gözünü iki şeyden; haramlara bakmaktan ve mahlûkata hakaret gözüyle bakmaktan korursan, kalbini iki şeyden; kinden ve hasetten korursan, dilini de iki şeyden; yalandan ve gıybetten korursan, cennette benimle beraber olursun” buyurdu.

(İsmail Hakkı Bursevî, Rûhu’l-Beyân, 2/159)