İki büklüm ancak sığabildiğim, küçücük bir hücreye hapsedilmiş gibi hissettiğim zamanlarım var. Kıpırdayamadığım, göğsümün sıkıştığı, nefessiz kaldığım zamanlar...

Sebepler sırala deseler, şahıslar eşkaller sırala deseler, olaylar sırala deseler, suçlular sırala deseler sayfalarca yazabileceğim zamanlar...

Ama ben, başıma gelen ne varsa, sebeplerin ve sonuçların düğümlendiği yerde hep kendimi gördüm. Tek suçlu bendim aslında. Bunu farkedince insanlarla olan kavgalarım bitti. Bana verilen hayatın yakasından paçasından çekiştirmelerim o zaman bitti...
Sonra sadece af diledim!
Bir tekme yediysem, yapıp ettiklerimin karşılığıdır, dedim.
Yoksa olmuyor.
İçinden çıkılmıyor.
İyileşilmiyor.
Akıl, kalp ve ruh sükunete ermiyor...
Kırık bir kolla kavgaya devam ettikçe daha çok kırılıyor. Kırık bir kalple de öyle, sadece daha fazla kırıyor ve kırılıyorsun...

İnsan her adımda sınanıyor. Her köşe başında elimize bir imtihan kağıdı tutuşturuluyor. Ve tek düşünebildiğin şey, sınanıyor olmanın hakkını vermek oluyor...

Vâr edilerek başlayan, imtihanla harmanlanmış bir neşe ve hüzünden ibaret hayat denilen...

Sebepler sırala istersen, şahıslar eşkaller sırala, olaylar sırala, suçlular sırala, sayfalarca yaz hepsini hatta. Hiç biri içinde yer eden o sızıyı dindiremeyecek. Aradığın şifayı sebeplerde bulamayacaksın.

Yeterince kırıldın ve kırdın! Artık kabul et, imtihandasın!