Yüzlerce cümle kurdum kaç zamandır. Her cümleyi kendime siper ettim. İçimdeki savaşlardan sağ kurtulmak için tek çarem buydu.

Her cümle ötede şahitlik yapar diye umdum da yazdım. Her geceyi kadir bilemedim belki ama her harfi hızır bildim de yazdım.

Bir kez yazmaya başlayınca, kırık dökük de olsa, artık durmanın imkanı olmadı. Sürekli bir cümlenin ucundan tutup kaldırmaya çalıştım.

Çok büyük adamım, harika yazılar yazıyorum diye, ya da bir yazı yazayım da binlerce kişi beğensin diye de değil bu gayretim. Bir kişi bile halime şahit olsa, ufacık bir dua etse yeter...

Sadece bir derde düşmenin sancısındayım. Öyle bir dert ki, bir defa kaybedince artık telafisi olmayacak bildiğim için, kazanmama vesile olsun diye yazdım, yazıyorum.

Hepsi bu!