Bir insan ne kadar sever ya da sevilirse sevilsin; Ya Vedûd esmâsının tefekkürüyle yaşamazsa, kendi gerçekliğine, hakiki duygu ve ihtiyaçlarına erişemez.
İnsanların çoğu Ya Vedûd ismini yüreğine nakşetmezse "Yalnızlık hissi ve dünya sevgisinden, kibirden" kurtulması zor olur.
İnsan gerçek ihtiyacı olan hakikat kapısından nasiplenemez. Lüzumsuz kalabalıkların bize sattığı yalnızlık hissinden kurtulmayan maneviyatın cevherinin yanından habersizce geçip gider. Elmas'ı bilmeyen naylon parçası zanneder.
Malum, altın'ın kıymetini sarraf bilir der atalarımız.