Necmeddin Kübra’dan; Taklidî Îmâna İtibâr Edilmez. Zirâ Taklit Edilenin Yokluğunda Taklit Eden Îmânını Değiştirebilir (Îmânından Vazgeçebilir).

Meselâ Bir Kimsenin Îmânı Babasını, Hocasını ya da Beldesinden Birisini Taklit Suretiyle Olmuş Olsa ve Îmân Kalbine Girmemiş, Göğsü de İslâm’ın Nûruna Açılmamış ise Ölüm ile Taklit Edilenlerden Ayrıldığında Münker ve Nekîr’in, “Rabbin Kimdir?” Sualine Cevap Vermekten Âciz Olur, “Âh... Bilmiyorum!” Der. Sual Melekleri, “Şu Zât (Peygamber) Hakkında Ne Dersin?” Dedikleri Zaman, “Âh... Bilmiyorum! Ben Onun Hakkında İnsanlar Ne Diyorsa Onu Söylüyordum.” Der. Melekler de Ona Derler ki, “Anlamadın! Okumadın!”

Îmâm-ı A’zam Ebû Hânîfe’ye Îmânın Gitmesinden En Çok Korkulan Günâh Hangisidir Diye Soruldu. Cevaben Buyurdu ki; Allahû Teâlâ Hakkında Şüphe Etmek, Son Nefeste Îmânsız Gitmekten Korkmamak, Kullara Zulüm Etmektir.

Mü’minin Îmânını Soymak, Şeytânın Son Arzusudur. Zirâ Bu, Şeytân-ı Aleyhillâne’nin Son Fırsatıdır. Ondan Sonra Bunu Telâfi Edemeyecektir.

Tezkireti’l Kurtubî’de Diyor ki; Rûhun Çıkışı (Ölüm) Ânında Şeytân Aleyhillâne Kişinin Sağ Tarafından (Babası Suretinde) Gelir. Yahudi Dinini Güzel Gösterir. Babalık Şefkâti İzhâr Eder ve Yahudiliği Kabûl Etmesini İster. Eğer Muvaffak Olamazsa Başka Bir Şeytân Sol Tarafından Annesi Suretinde Gelir ve Ona Nasâra Dinini (Hıristiyanlığı) Güzel Gösterir ve Bir Önceki Gibi Hareket Eder.

Yine Rivâyete Göre Şeytân Elinde Bir Bardak Soğuk Su ile Gelir ve “Eğer Küfrü Gerektiren Bir Şey Söylersen Bu Suyu Sana Veririm!” Der. Îmânını Delillerle Sağlamlaştıran ve Sâlih Ameller ile Koruyan Kişiyi Hazreti Allah Kavl-i Sabit (Îmân) Üzere Sabit Kılar.

__________________
Nesimi'ye sormuşlar;
O YAR ile hoş musun?

Hoş olayım olmayayım o YAR benim
Kime Ne!