Nimet ve Belânın Her Biri, Hamd ile İlgili Olur Ama Şükrün İlgili Bulunduğu Şey Nimettir. Bu Manâ İcâbı, Belâ ve Musibet Ânında “Yâ Rabbi Şükür Senden Gelene” Demek Hatâdır. Nitekim Avâm Nass Müptelâdır. Zirâ Belâya Şükür, Belânın Artmasına Çağrıdır ki, Bunu Allahû Teâlâ Şu Âyet-i Kerîme ile Bize Bildirdi:

“Eğer Şükrederseniz, Elbette Artırırım...”

[14/7]

Hamd ise Böyle Değildir. Hamd, Kemâl Hâli İzhârına Dâirdir.

Zâhirde Noksan Olsa Dahi, Gözle Görülen Bu Âlemde Vaki Olan Her Şey, Kemâl-i İlâhîdendir. Zirâ Noksan Olan O Şeyin Aynına Râcidir ve Onu, O Şekilde Yaratmak Dahi Hakk’ın Kemâlindendir.

Cidden Anlamaya Çalış!

[Kenz-i Mahfi]