Namaz kılarken ruhun sıkıldığı, nefesin daraldığı zamanlara eriştik. Yangından mal kaçırır gibi, vakitlerin seccadeden, duadan kaçırıldığı zamanlar düştü payımıza.

Televizyon kumandasıyla zaping yapar gibi sürekli değişen, tutarsız ve amaçsız bir ruh halinin uyuşukluğunda kıvrılıyoruz şimdi yorganların altında. Her gecemiz midemizin dolgunluğundan perişan, karmakarışık. Kalbe giden yollar hep enkaz.

Yılbaşı sepetleri hazırlanmış marketlerde, plastik yılbaşı ağaçları, tombala kutuları, simli şapkalar ve düdükler. Kasaya gidince çeyrek, yarım, tam piyango bileti teklif ediliyor insanlara. Alkollü içecek reyonlarında ekstra kampanyalar var...

Her köşebaşını asimilasyon ve günahlar tutmuş, "gel" diye göz kırpıyorlar.

Fazlalıklarımı sürükleye sürükleye hepsinin kıyısından geçtim. Market sahibinin nasıl bir ruh haline, nasıl bir iç dünyaya sahip olduğuna kafa yordum ve nelerle ömrünü geçirdiğine. Kendime de kafa yordum, fiyat etiketlerinin, indirim reklamlarının ve markaların arasında. Kime ağlasam bilemedim... Sonra oturdum yine kendime ağladım, içim parçalanarak.

En çok da kendime...

Hep böyle oluyor. Göstere göstere, hiç çekinmeden önümüze konulan gündemlerde vaktimizi israf ediyoruz. Yeni cümleler kurmaktan aciz papağanlar gibiyiz. Sürekli tekrar ediyoruz. Sürekli savunma pozisyonunda gard alıyoruz.

Kapital ahlakın, maneviyatımızı da şekillendirdiği bir çağda iç ateşimizi güncelin gazete kağıtlarını yakarak canlı tutmaya çalışır gibiyiz. Aniden parlayan ve sonra hemen sönen bir ateş...

Sevgililer günü ya da yılbaşı yaklaşınca içimizde yükselen, onlara benzememe ateşiyle kurulan cümleler, yılın geri kalan günlerinde sönüp gidiyor. Gündemi onlar belirliyor, biz de korodaki tiz seslere dönüşüyoruz.

Onların sesleri seslerimizi çiğneyip geçiyor. Bize hiç aldırış etmiyorlar. Zerre kadar umurlarında değiliz. Öyle olmasaydı, reklamlar, televizyon programları, diziler bunca çiğner miydi içimizde büyüttüğümüz her kutsalı!?

Bir kuşatma ki dört duvar!
Şimdi bize ait, yep yeni cümleler kurmak zamanı.
Şimdi iç ateşimizi ibadetle harlama zamanı. Karanlıkta boğulan ruhlarımıza, yolunu yitirmiş kalplerimize el uzatma zamanı!..