Sabahın seherinde selâlar okunmasaydı birbiri ardına, gece yarısı patlayan havai fişeklerin, silahların, çalınan ıslıkların, balkonlardan sarhoş bağırışların bir anlamı olabilirdi belki!

Sabahın seherinde okunan selâlar "sen de öleceksin" diye haykırmamış olsalardı acı nağmelerle, akşam boyunca televizyonlardan evlere gözlere oradan da kalplere akan o bulaşık kirler kabulümüz olabilirdi belki!

Habis ruhların döşeklerimize çöreklendiği, iffetimize musallat olduğu, bizi bizden alıp karanlık kuytulara sürüklediği hoşumuza da giden bir şımarıklığa sürükleniyoruz bazı zamanlarda. Ve inciniyoruz aslına, sabah uyanınca toplamımızdan bir şeylerin eksildiğini, geriye bir boşluğun kaldığını farkediyoruz. Ağzımızda acı bir tat kalıyor dünyanın en dibi tutmuş tarafından...

Ve selâlar okunmaya devam ediyor. Zamanın orta yerine düşen bombalar gibi, mekanın çirkinliğini de örter gibi...

Bütün gerekçeleri, bütün savunmaları, bütün iddiaları ters yüz eden bir mihenk taşı ölüm!

Kaç kaçabilirsen!