Musibetler Mümin İçin Kefarettir.

﴿مَن يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ﴾

Her kim bir kötülük işlerse ona cezası verilir.

(Nisa Sûresi 123)

Bu ayet nazil olduğunda sahabe efendimizin ruhu daralmıştı. Hz. Ebu Bekir, Peygamber Efendimiz'e bunu sordu. Efendimiz ona, hasta olmuyorsun, üzülmüyor musun? diye sordu...

Düşünsene, her işlediğin kötülüğün cezası veriliyor! Gönül kırdın, kötülük. Arkadaşını üzdün, kötülük. Yalan söyledin, kötülük. Gıybet ettin, kötülük. İncittin, kötülük. Üzdün, kötülük. İbadetini aksattın, kötülük. Eksik ölçüp tarttın, kötülük. Sokağı kirlettin, kötülük. Komşunun balkonuna çöpünü silkeledin, kötülük...

Her biri için bir ceza yazıldığını varsayın! İster misiniz bu yazılan bu cezanızın karşılığı ahirete kalsın? Hiçbir gölgenin olmadığı güne... Hiçbir samimi dostun kalmadığı güne... Bağrışma gününe, sevenlerin, sevenlerini terk ettiği güne, Allah'tan başka kimsenin konuşmaya izninin olmadığı güne...

Yoksa bu dünyada yüzünde bir sivilce çıkmasını mı istersin? Ayağının burkulmasını? Kalbinin mahzun olmasını? Hastalanmayı? Daralmayı? Dara düşmeyi?

Başına gelen her musibet; küçük büyük her musibet bir cezadır aslında. Ayağına batan diken, eline batan iğne, halı sahada düşüp bir yerini incitmen, merdivenden inerken kayman, sınav gününde hasta olman, midenin bulanması, üşütmen, korkman vb...

Mümin, musibetlere kefaret gözüyle bakar. Bunlardan ders çıkarır. Musibetler ya onun küçük günahlarını ve hatalarını siler ya da onun derecesini artırır. Her musibet bir ceza olmayabilir. Bazen de kulun, bu halde iken ne yapacağının ortaya çıkması içindir.

Bol bol nimetler veren Rabbine kulluk eden biri, acaba nimetler elden gidince ne yapacak? Sabredecek mi? Yoksa isyan mı edecek? Bol nimetler veren Rabbe herkes kulluk eder. Önemli olan, nimetleri aldığında da ona kulluk etmektir...

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..