Nefs, Lâtif ve Muayyen Bir Varlıktır. Evliyâ Çelebi’nin Kaydettiğine Göre, Osmanlı Padişâhlarından Sultân Bâyezid-i Velî Hazretleri, Vefâtından Yedi Sene Öncesine Kadar Hiç Et Yemediler. Nefislerini Terbiye Ettiler.

Bir Gün O Kadar Çok Paça Yemek İstedi ki, Artık Dayanamadı. Nefsine Karşı Açmış Olduğu Harpte Zafer Kazanmak İstiyordu. Bunun İçin de, Bir Kelle-Paça Yemeği Hazırlattı. Önüne Sirkeli, Sarımsaklı Nefis Bir Kelle-Paça Yemeği Geldi. Çorbayı Önüne Koydurdu. Uzun Süre Çorbaya Baktı. Nefsine Hitâben, “Ey Nefsim! İşte Arzu Ettiğin Paça Önünde. Ben Yemeyeceğim, İstersen Çık Ye!” Dedi. Hemen Ağzından Gelinciğe Benzer İki Gözleri Kör Bir Mahlûk Çıktı. Çorbaya Dadandı. Kuduz Köpek Gibi Yiyip Hepsini Bitirdi.

Nefs Tatmin Olduktan Sonra Geldiği Yere Dönmek İçin Bâyezid-i Velî Hazretlerinin Hırkasından Yukarıya Tırmanmaya Başladı. Bunun Üzerine Bâyezid-i Velî Hazretleri Elinin Tersiyle Onu İtip Yere Düşürdü ve Ardından Bağırdı, “Bunu Öldürün!” Koşup Gelenler, Onu Ayaklarının Altına Alıp Öldürdüler.

Durumu Şeyhü’l-İslâm’a Bildirdiler. Şeyhü’l-İslâm, “İnsan Kemâlata Nefsinin Sayesinde Ulaşır. Nefs, İnsan Vücûdunun Bir Direğidir. Onu Kefenleyip Namazını Kılarak Gömmek Gerek!” Diye Fetvâ Verdi. Bunun Üzerine Bâyezid-i Velî Hazretlerinin Nefsini Yıkadılar, Kefenlediler. Büyük Bir Kalabalık Cenaze Namazını Kıldı. Bâyezid-i Velî Hazretlerinin Kubbesinin Yakınında Bir Yere Gömdüler.

[Rûhu’l-Beyân Tefsiri: 3 / 604-605.]

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..