Merhabalar.21 yaşındayım ancak hangi yaşımda olursa olsun pek yaşıtlarım gibi olamadım.Hep bir şeyleri merak etme,hep bir anlam arayışı peşindeydim aklımın erdiğince.
Yeri geldi aşık olup bu sitenin celb kısmından sevdiğim kişiye kendimce bir şeyler yapacak kadar metafiziğe ve gayba iman edip inandığım,yeri geldi nazarı,büyüyü,muskayı uydurma şeyler olup inanılmaması gerektiğini savunduğum dönemler oldu hayatımda.
Allah afetsin ama hiç bir duamın kabul edilmediğini bile düşündüm.
Hatta madem var bu Allah,yahu kendi evi Kabe bile virüs sebebiyle ibadete ve ziyarete kapalı oraya gitmek için can atan on binlerce kulu var.Neden onlara bir kaç yıl boyunca oraya gitmeyi nasip etmeden canlarını aldı,nası merhamhametli bu Allah diye de sordum.
Bazen de meal okuyup Allah'ın bizden akıl nimetini kullanarak tefekkür etmemizi ve kendisini bulmamızı istediğini okuyunca dedim ki,''Hah tamam işte benim tanrım bu tanrı dediğin böyle olur(haşa)''dediğim zamanlar oldu.
Yani tam bir şekilde teslim olamadım bir türlü ona,halada olamıyorum.Elimde olan bişey değil.Hani şu şeyhmiş şuymuş buymuş muhabbetleri varya onlar bana o kadar gülünç geliyorki.Ya diyorum bu Allah dostu olsa şatafat,lüks içinde yaşayıp son model arabalara neden binsin Allahın peygamberinden daha mı büyük dostta ondan daha konforlu ve ayrıcalıklı yaşıyor?

Yani kardeşlerim,büyüklerim ben kendimi bildim bileli imanım konusunda hep kendimle çeliştim.Ya ona ve dinine inanıp kendimi ibadetlere meşgul ettim.Ya da ona inanmadım,yalandır dedim vs.Benim yaşadığım şeyleri yaşayanınız oldu mu içinizde?
Şu ironik durumumdan nasıl kurtulacağım hakkında tavsiyesi olan var mı?