Hayattan tat almak için bazen görmezlikten, bazen duymazlıktan ve bazen de bilmezlikten gelmek gerekir.

Adamın birinin canı elma çekiyordu. Dolaptan bir elma aldı. Elmanın solmuş olduğunu gördü. Hoşuna gitmediği için onu çöpe attı.

Sonra bir elma daha aldı. Elmanın kabuğunu soydu. Bu sefer de elmanın içinin rengi hoşuna gitmedi. Onu da çöpe attı.

Dolabı bir defa daha açtı. Tek bir elma kalmıştı. Canı elma istiyordu. Son elmaydı.

Mutfağın ışığını kapattı ve elmayı ısırıp yemeye başladı...