Mutmain bir kalbin peşinde çırpınmak,onun mücadelesini vermek okadar insani ki,bir okadar da sancılı. rüzgarlar hep rahmetin müjdecisidir.savurur seni önce ,dağıtır ortalığı bildiğin ne varsa önce yerinden eder onları.sonra teker teker asli yerlerini bulur bütün kavramlar.her daim toplu olmak daha bir yorar insanı ağır gelir hasıraltı ettiklerin köklü temizlikler için dağılmak gerek bazen.o rüzgarlar olmasa,dağılmasan hiç,o sancıları çekmesen,rahmet yağmurlarıyla tanışamazsın.dudağını ıslatanı rahmet sanırsın. Oysa rahmet seni sırılsıklam edendir.o dağınıklığı görenin paniği yoktur sende.herşeyin yeri mahfuzdur zaten yerleştiğinde çıkan manzara içindir bütün yorgunluklar.toparlanma sürecinize toparlama bilinciyle yazdığınız yazılarınız şahit olsun kardeşim.