Sahabe hayatından bir yaşanmışlık hatırası var zihnimde, nerede ne zaman okuduğumu ve kaynağını hatırlamıyorum. Sahabeden bir grubun başbaşa vermiş bir şeyler okuyup ağladıklarını görüyor Efendimiz aleyhisselatü vesselam, soruyor neden ağladıklarını. Onlar da vakıa suresindeki ayetlerden okuyorlar ve bu hitaba dayanamıyoruz diyorlar ve Efendimiz de oturup onlarla birlikte ağlıyor... Hüznumüz de kederimiz de gözümuzdeki buğu da bundan... Emredildiğim gibi dosdoğru olmaya çalışmak derdi... Hamdolsun ki Duhâ var, inşirah var ve Fatiha var...