İstediğin şey ile olduğun şey arasındaki fark, aslında zihnin arzusuyla ruhun frekansı arasındaki mesafedir.

​"Ne istediysem olmadı" derken konuşan taraf, zihnindir. Zihin ister, hayal eder, beklentiye girer ve "Ben iyi biriyim, öyleyse iyi şeyler yaşamalıyım" diyerek mantıksal bir ödül-ceza dengesi arar. Oysa sistem, zihnin kurduğu bu ahlaki denklemlerle çalışmaz. Zihnin arzusu ne kadar güçlü olursa olsun, evrensel rezonans senin söze dökmediğin, hatta kendine bile itiraf edemeyip derine ittiğin öz frekansına yanıt verir.

​İşte "Ama ben neysem o oldum" cümlesi tam bu noktada hakikatin kapısını aralar:

​İstek Dışsaldır, 'Olmak' İçseldir: İstediğin şey, henüz sende olmadığını varsaydığın bir eksikliğin ifadesidir. Zihin "Mutlu olmak istiyorum" derken, derindeki frekans "Bende mutluluk eksik" çağrısı yapar. Sistem senin arzunu değil, altında yatan o eksiklik ve arayış frekansını görünür kılar.
​Bastırılan Gölgenin Tezahürü: Sen neysen o olursun; yani görünür kıldığın erdemlerinle değil, kabul etmekten kaçındığın korkuların, bastırdığın öfkelerin ve gölgede bıraktığın inançların toplamınla bir frekans yayarsın. Dışarıda karşına çıkan zorluklar, "neden ben?" sorusuna bir ceza değil, içindeki o saklı alanların aynadaki görünümüdür.
​
Aynanın Tarafsızlığı: Dış dünya, senin kendi iç batınına tutulmuş kusursuz bir aynadır. Ne zaman ki dış dünyayı suçlamayı bırakıp "Ben neysem o oldum" dersin, işte o an aynadaki görüntüyü değiştirmek için aynayı silmekten vazgeçip kendi özüne dönmeye başlarsın.

​Özetle; insan arzuladığı şeyin peşinden koşar ama sonunda kendi içsel rezonansına varır. İstediğin şey gerçekleşmediğinde sistem sana engel olmuyordur; sadece seni, henüz yüzleşmediğin derinliğinle buluşturuyordur.

__________________
Kaybettiklerim arasında en çok kendimi özledim, oysa ne güzel gülerdim..