Faziletli, iyi ahlaklı, ilim sahibi meşhur bir adamın, huysuz mu huysuz bir kölesi vardı. Ayrıca bu köle çok da çirkindi. Saçları diken gibi dimdik, yüzü kevgir gibi delik deşik, dişleri yılan dişi gibi zehirliydi. Öyle ki şehirde ondan çirkin biri gösterilemezdi. Koltuk altlarından etrafa soğan gibi, ağır ve iğrenç bir koku yayılır, damarları görünen patlak gözlerinin suyu durmadan yüzüne akardı.

Bununla kalsa iyiydi. Yemek yapacağı zamanlar kaşlarını çatar, asık suratıyla onu pişirdiğinde efendisinin yanı başında sofraya çökerdi. Her yemeğe beraber oturdukları halde, adamcağız ölecek olsa, dudağına bir yudum su vermezdi.

Kendisine ne söz kâr ediyordu, ne de sopa. Bu yüzden evlerinden gece gündüz patırdı eksik olmazdı.

Çer çöp süprüntü, ne bulursa yollara saçar, gördüğü tavukları acımadan kuyulara atardı. Bir işe gönderildiğinde çabucak dönmez, yüzüne bakıldığında insanların içine korku düşerdi.

Dostlarından biri o büyük zata dedi ki:

“Ey mübarek adam! Bu huysuz ve ahlâksız köleden ne bekliyorsun? Terbiyesizliğine mi, çirkinliğine mi, yoksa beceriksizliğine mi âşıksın? Bu berbat adamın çilesini neden çekiyorsun? Bu köleyi hemen bir esirciye sat! Sana bir kuruş bile veren olursa hiç durma, ver. Hatta parasız versen dahi, yine pahalıya satmış olursun! Onun yerine ben sana güzel ahlâklı ve güzel yüzlüsünü hemen bulabilirim.”

Mübarek adam, söylenenleri sabırla, hiç sesini çıkarmadan dinledikten sonra, tebessüm ederek:

“Bak dostum, elbette ki sen haklısın! Bu köle, dediğin gibi huysuzun biridir. Fakat onun yüzünden benim huyum güzelleşiyor. Ben onun çirkin hallerine sabrettikçe, başkalarının verdiği sıkıntılara daha kolay katlanıyorum. Böylece iyi huylar bende tabiat haline geliyor.”

* * *
Sabır, insana önce zehir gibi görünür. Fakat ruhuna kök salınca bala dönüşüyor.