Söz de yazı da tükenir bazen.

Gönül küser, kimsesizliğe dökülür her kalabalık. Ömür neye yazgılıysa ona doğru koşar hep, susar ve kabullenir, hatta hevesle.

Doymak bilmeyen durmak bilmeyen koca bir değirmendir bu dünya. Öğütür durmadan, biraz zaman ekler içine, biraz imtihan katar, biraz kahkaha, çokça acı ve çokça hasret. Öğütür...

Aynalarda eskir yüzün, bakışlarının feri söner, renkler grileşir, yavaşlar herşey. Yeniden doğmak zorlaşır, dünya sancısı azalır...

Ve mevsimler biter, gök dürülür, dağlar yürütülür eninde sonunda. Cennette açar solan her çicek, renkler canlanır, ışığı parlar bakışların yeniden. Acılar hasretler diner, kahkahalar arsızlıktan kurtulur. Yalnızlıklar biter...

Yönler de tükenir ve biriken ne varsa şu âlemde Sana döner yüzünü...

"Sen, ayçiçeklerinin yüzünü döndüğü Güneş" -bir şarkıdan-