26, 27- Bir zamanlar İbrahim, babası ve kavmine dedi ki: “Ben sizin ibadet ettiklerinizden kesinlikle uzağım. Ben sadece beni yaratan Rabbime ibadet ederim ve o bana mutlaka bir yol gösterecektir.”
28- İbrahim bu sözünü ardından gelenlere kalıcı bir söz olarak bıraktı ki onlar da Allah’ın tevhit dinine dönsünler.

Zuhruf Sûresi

Bu Ayetlerden Anladıklarımız:

1. Hz. İbrahim tek başına babası ve kavmine karşı durmuş; onların baskılarına ve tehditlerine aldırmamıştır. Rabbinin yolundan gitmeyi, kavminin içinde sessizce yer almaya tercih etmiştir.

2. Tevhit, dünya nimetlerinin en lezzetli duygusudur. Bu duyguyu tadan, diğer hiçbir duygudan hoşlanmaz olur. Muvahhit kişi; malın, makamın, itibarın, şehvetin, dünyalığın, itibarın ve diğer her şeyin verdiği ve vereceği lezzetten daha iyi bir lezzete kavuşmuştur. Bu nedenle tevhit uğruna her şeyi geride bırakmaya hazırdır. Malı da bırakır, makamı da bırakır, ailesini de bırakır, yurdunu da bırakır, işini de bırakır, itibarını da bırakır. Onu artık insanlar değil, Allah ilgilendirir.