Uykudaki insanlar eleştirir yargılar öfkelenir abartır över söver benlik putunu parlattıkca parlatır cilaladıkca cilalar hiç durmadan duygu üretir besler büyütür doğum ve ölüm döngüsüne hapsolur gider gelir gelir gider, takâti kalmayana dek hem de! Normalleri bu anormal bir tavır sergilemek, bütünsel bakamayıp bulmacadaki anahtar kelimeyi her defasında kaçırmak.

Tek bir çare kaldı geriye uy AN mak, yani uyumlanmak senkronize olmak evrenin sonsuz varoluşundaki ritme, kutsal geometriye, kendi kendini her an tüm zerrelerden topladığı verilerle geri besleyerek genişleyen gelişen tüm zerrelerden işleyen mükemmel sistemin varlığına şahit olmak tüm mesele bu.

Kaybolmuş insan hem de kendinde! Dışında arıyor kendini içine büyüteç tutarak dışına projekte ediyor izliyor içini, kendinden ayrı sanıyor dışını.

Kendini sobelerse insan oyunu kuran da olur inan.