Zihin diyorki, zan ediyorki, ben buyum, şu zamanda şurda doğdum, şu şeyleri yaşadım, şu yaştayım, şu mesleği yapıyorum, ve şu şeylere sahibim.
Zihin bir türlü hakikât’i göremiyor, kendisinin hayat’tan bağımsız bir varlık/birim olduğuna inanmış bir kere, AN’da hiçbirşey/hiçkimse olduğunu idrâk edemiyor, zihinde yaşadığı ve zihinden çıkamadığı için, tüm bunları kaybettiğindede öleceğini zan ediyor.
Halbuki ezelden beri olan vardı, olanla birlikte hiç bir düşünce yok idi, düş/düşünce varkende olan oluyor vede olmakta, ve fiziki ölümle zihin/beden sona erdiğindede, yine olan olmaya devam edecek, ha senle ha sensiz hiç farketmiyor, çünkü sen hiçbir zaman olmadın düşün/zannın dışında.
İyisimi olmayan sen, yani yaratılan şimdiden çık aradan, kalsın geriye yaradan.