Osmanlı zamanında, evin hanımı geçirdiği bir hastalık sebebi ile âmâ (kör) olmuştu. Aradan kısa bir zaman geçti, kadının kocası da bilinmeyen bir sebeble gözlerini kaybetti. İki âmâ olarak tam onbeş yılı geride bıraktılar. Onbeş yılın sonunda adamın hanımı vefat etti. Hanımının vefatından sonra adam yeniden görmeye başlamıştı. Komşular bu duruma çok şaşırarak sebebini sordu. Adam dedi ki: “Muhteremler, aslında ben hiç kör olmamıştım, hanımım kör olunca benim onu bırakıp yeniden evlenebileceğimi düşünüyor ve buna çok üzülüyordu. Ben de hanımım üzülmesin diye kör olmuş gibi yaptım. Benim de kendisi gibi kör olduğumu düşününce bu derdinden kurtuldu”
Komşular: “Hadi, evde kör numarası yaptın bunu anladık. Peki dışarıda niye kör gibi davrandın?” dediler. Adam: “Dışarıda öyle davranmasaydım, bir gün mutlaka hanımım bunu öğrenirdi ve o zaman daha çok üzülürdü. Onu üzmemek için tam onbeş sene bu sıkıntıya katlandım” dedi.
