Maskeler birikiyor her adımda. İçimden geçenleri saklamakta mâhir ifadeler istifi gün...

Bazen abartılı, bazen acı, bazen silik, bazen kararsız duygular sergisi sözlerim. Bir başıma zamanların aynalarında ve yazdıklarımda saklı ruhum, ve gerçek yüzüm...

Dünyanın bu kaçıncı düşen maskesi, bu yıkılan kaçıncı sığınağı acziyetimin? Kendime yer arayıp durduğum bu kaçıncı basamak, bu kaçıncı kat gök?..

Kaygan ve gevrek zeminlere denk geldi hep adımlarım, tutunamadım. Elimi uzattığım peçesi çiviliydi hep hasretimin, açmaya güç yetiremedim, yüzünü göremedim...

Gündüzün saçlarında unutup durdum niyetlerimin tarağını, geceyi gözleyen düşlerim dolaşık kaldı yarına dek...

Çirkinlikler kuşattı dört bir yanımı, kelimelere geçirdiğim tırnaklarıma saldırdılar, bir an olsun durmadılar...

Makyajlar akınca farkedilen hüzünleri biriktirdim zamansız yağmurlarda. Yarınları hüznümle yuyup-yıkadım gönlüme şifa diye hep...

Dört bir yana haberler salıyorum, ilan ediyorum;

Işıl ışıl göç bohçaları hazırladım herşeye rağmen. Kırık dökük de olsa, çam sakızı çoban armağanı da olsa hediyelerim var. Az da olsa var...

Tûba dallarının gölgelerine ertelense de kavuşmalarım, yitik sevdalarım sustursa da gönlümün neşesini, daha da azalmış olsa da ömrümün tik-takları, olsun.

O'nun sükunetine koşuyorum dünümün çaresiz ellerinden tutup, inadına ellerine tutunup...

O'na koşuyorum nefes nefeseyim. Artık korkacak hiç bir şey kalmasın diye, tutsun ve bırakmasın diye!..