Hz.Ömer, Hz.Osman'a selam verir ve selamını almadığı için Hz.Ebu Bekir'e şikayette bulunduktan sonra bu konuşma aralarında geçer.

Hz. Ebu Bekir Hz. Osman'a "Kardeşinin selamını almayışının sebebi nedir?" diye sordu.

"Vallahi selamını duymadım. Dalmışım, nefsimle boğuşuyordum"

"Nefsinle hangi hususta boğuşuyordun, ne konuşuyordun?"

"Şeytana karşı koyma konusunu. Çünkü şeytan nefsime musallat olmuştu, karşılığında dünyaları verilse söyleyemeyeceğim şeyleri kalbime koyuyordu. Bu düşünceleri zihnime ve kalbime soktuğu için o sırada kendi kendime. 'Keşke Allah’ın elçisine şeytanın nefislerimize bıraktığı bu düşüncelerden kurtulmanın çaresini sorsaydım!' diye düşünüyordum"

"Vallahi bu sorunlar benim de başıma geliyordu, şeytanın nefislerimize soktuğu kuruntulardan kurtulmanın çaresini Sevgiliye(sallallahu aleyhi ve sellem) sormuştum, şu karşılığı vermişti bana:

“Sizi bu durumdan, öldüğü sıra amcama söylemesini istediğim şeyi (Kelimey-i şehadeti) söylemeniz kurtarır. Ama amcam sözümü dinlemedi." (bk. Kenzu’l-ummal, -Şamile- 1/292; Kandehlevi, Hayatü’s-sahabe, -Şamile- 3/241)