Estağfurullah imas beyefendi, ben de hatip değilim. Davetçi de değilim. Bir Müslüman olarak bir din kardeşimi uyarıyorum sadece.

Siz açık ve net olmaktan bahsedip dini bir konuda doğrunun önemine dikkat çektiğinizi söylüyorsunuz.
Haklısınız, doğru acı da olsa söylenmeli.
Ancak size bu gerçekler söylenince de alınganlık yapıyorsunuz.

Talebenin özünde gördüğü her varlıktan ders almak olmalıdır.

Burada konuda hemfikiriz, fakat üslupta fikir ayrılığı yaşıyoruz.

Neyse artık.

Son sözü yüce kitabımız söylesin:

“(Ey Ra*sû*lüm! İn*san*la*rı) Rab*bi*nin yo*lu*na hik*met ve gü*zel öğüt*le dâvet et ve (lü*zû*mu hâ*lin*de) on*lar*la en gü*zel bir üs*lûp*la mü*câ*de*le et…” (en-Nahl, 125)

“(Ey Habîbim!) Allâh’tan (Sana gelen) bir rahmet sebebiyle, onlara yumuşak davrandın! Şâyet kaba ve katı yürekli olsaydın, hiç şüphesiz onlar, etrâfından dağılıp giderlerdi…” (Âl-i İmrân, 159)

Selametle...