Allah, Hz. İbrahim (a.s.)'ı dost edinip halil edindiğini buyurmuştur. Nemrut, onu ateşe atarken Hz. İbrahim (a.s.) en ufak bir endişe bile duymadı. Niye? -Çünkü Allah'ın Muhit ismine iman etmişti. "Allah beni görüyor mu görüyor, biliyor mu biliyor, beni bu durumdan kurtarmaya gücü yetiyor mu yetiyor, o halde ben niye endişe edeyim ki! Bana ne! Ben onun kulu muyum? -Evet. O beni seviyor mu? -Evet. öyleyse benim endişe etmem doğru değildir, o benim için neyi istiyorsa ben de kendim için onu istiyorum, ateşe atacaksa, böyle istiyorsa ben de onu istiyorum" dedi. İşte, kul budur.
Gerisi... Sahte demeyeyim de yapmacık kuldur, diyeyim. Yapmacık kulluk yapıyor, böyle birinin imanı da yapmacıktır. Böyle bir kul için en ufak bir sorun olduğunda bir de bakarsın ki isyan edip feryat etmiş ve ne yapacağını bilemiyor, dünyası kararmıştır. Hani sen iman etmiştin! Hani sen mü'mindin! Bu nasıl bir imandır! Mümin, rabbine karşı edepli olmalıdır.