Dünyaya uzanan ellerim kırıldı, heveslendiğim renklere bakışlarım dağlandı, nice nağmeye dikkat kesilen kulaklarımdan tutulup sürüklendim, aşkla yarını kucaklayan içime kızgın yağlar döküldü. Ter yerine çaresizlik taştı derimin her gözeneğinden.

Ne ağaran saçlarım, ne kırışan yüzüm, ne kimliğimde doğum tarihim, hiç biri yetmedi beni uyandırmaya. Aldanış ömrümün üzerine yığılan, koyu ağır bir örtü oldu.

Hz Yâkup a.s gibi dua edecektim, lâkin yüzüm yok, tasamı da hüznümü de kederimi de herkese hikaye etmişim, her kapıya şikayet etmişim!
Hz Yusuf a.s gibi dua edeyim dedim, cesaretim yok, korkaklık başıma bela olmuş!..

Şimdi Hz Musa a.s gibi yalvarıyorum, her hayra öylesine muhtacım ki!
Hz Yunus a.s gibi dua ediyorum, kendime öylesine zulmetmişim ki!..

Parçalıyorum gövdeme musallat, ruhuma bela bütün kılıkları, bütün modern hurafeleri, çok satan cümleleri de...

Son Nebi'nin ﷺ duasıyla sakinleşiyor sinir uçlarımdaki yangınlar,
"Allahım, affedicisin affetmeyi seversin, beni affet!"