Gavs-ı Kasrevi Seyyid Abdülhakim Elhüseynî Haz.(k.s.a) geceleri ibadetle ihya etmenin önemine bir sohbetinde şöyle değinmişlerdir:

"Gece ibadet etmenin faziletlerinden biri, kişinin yapacağı ibadet ve taatte nefsin vücut bulmaması, ona karışmamasıdır. Nefis, gecenin sessizliğinde herkesin tatlı uykuda olduğu bir zamanda kalkıp kendisine bir hisse çıkaramaz. Hiç kimse tarafından görülmeyeceğinden ibadetine riya karışması mümkün olmaz. Allah'ın (c.c) rahmeti, âdeta baharda yağan iri taneli sağanak yağmurları gibi, gece gündüz âleme yağmaktadır. Bu ilâhî rahmetten ancak gaflette olmayan kimselerle geceleri uyanık olan kimseler istifade edebilir.

İşte, herkesin uykuda olduğu bir saatte kalkıp vird çeken yahut sünnet veya varsa kazâ namazları kılan, gaflete düşmeyen, kalbi uyanık olan kimselerin üzerine ilâhî rahmet yağmurları yağar. Herkesin uyuduğu bir saatte, tatlı uykusunu feda ederek kalkan, abdestini alıp namaz kılan yahut vird ve zikriyle meşgul olan, sonunda ellerini kaldırıp boynu bükük, gözü yaşlı olarak Rabbinden isteyen, yalvaran-yakaran kimse, şüphesiz Allah'ın (c.c) büyük teveccühlerine ve sevgisine mazhar olur."