Yunus Peygamberi bir balığın yutup sıktığı gibi, dünyaya ait endişeler de insanı yutar ve sıkar bazen... Ne kadar çırpınsan da, güç yetiremez, kurtuluşuna çare olacak hiç kimse, hiç bir şey, hiç bir yer bulamazsın.

Sebepler susar!

Öyle ya, fırtınaların allak bullak ettiği denizin derinliklerinde bir balığın karnındasın, kim yardımına koşabilir ve nasıl kurtulabilirsin ki?!

Yarına dâir endişeler bir balık gibi bizi yutup, bizi kederin ve buhranın derin karanlığına sürüklerken, hayatın neşesi gitgide boğulurken içimizde, kim çekip alabilir bizi bu çaresizliklerden!

Böyle zamanlarda sebeplerin çıldırtan suskunluğudur bizi mahveden!
Âdeta herşey ağız birliği yapmış gibi susar. El uzatmak bir yana, rahatlatıcı bir bakışı bile esirger sebepler. Emir almış gibi seyrederler derinlere doğru yol alışımızı...

Yunus Peygamber öğretir bize kurtuluşun çaresini. İç içe karanlıklardan, sükunetle parlayan aydınlıklara nasıl çıkılır yol gösterir...

Sebepleri susturan yapıp ettiklerimizdir; zamansız çekip gidişlerimiz, sabredemeyişlerimiz, söz dinlemeyişlerimiz, kural tanımazlıklarımız... Yâni kendimize zâlimliğimiz!

Farkedince, sebepleri bırakıp sebeplerin sahibine yönümüzü çevirince sakinleşir deniz, dalgalar söner, rüzgar o zaman yavaşlar, fırtına o zaman diner, balık o zaman çıkar derinlerden, ancak o zaman sâhile bırakır bizi!

Endişeler boğmaz olur ve sükunet tutar ellerimizden!