Mesela kardeşlerimize “gittiğiniz bir yer, bir cemaat var mı” diye sorduklarında kardeşlerimiz “dergâha gidiyoruz” deseler bile “dergâhınız, hangi tarikata bağlı, silsileniz kimdir” diye onlara tekrar sorar, kardeşlerimizden ille bir tarikat yahut cemaat adı söylemelerini isterler. Onlara “ben mü’minim, Müslümanım, Allah’ın vahyine uyuyorum” demek onlar için yeterli olmaz. Cemaate mutlaka bir isim takmaları gerekir. Hâlbuki Allah bize mü’min, Müslüman adını vermiştir. Hal böyleyken Allah’ın bizim için uygun gördüğü isim yeterli değil mi, ne diye kendimize başka isimler arıyoruz!
Hristiyanlar ve Yahudiler de Allah’ın onlara verdiği ismi bırakıp kendilerine “Hristiyan” ve “Yahudi” ismini verdiler.

Hâlbuki Allah onlara “İsevi” ve “Musevi” demişti. Zaten onların halleri de ortadadır. Biz de eğer Allah’ın bize verdiği mü’min, Müslüman adını bırakıp başka isimler edinirsek onların düştüğü duruma düşmüş olmaz mıyız!
Bu yüzden Allah’a iman edenlerin kendilerine isim vermeleri doğru değildir. Mü’minler kardeştir, birdir. Bunun dışında kardeşlerimizi ayırıp onlara “falan cemaat, filan cemaat” diye isim takmamız doğru değildir.
Bazıları bunları anlattığımız halde yine de anlamayıp ısrarla bizden farklı bir isim duymak isterler. İsim vermediğimizde ise şeytan onlara bir sürü vesvese üreterek bizim hakkımızda dedikodu yaptırır, dolayısıyla tehlikeye düşerler. İşte, ne hale geldiğimizi buradan anlamamız gerekir.

Biraz önce söylediğim gibi; imanımızı, ibadetimizi, fıkhımızı, ahlakımızı, tasavvufumuzu Allah’ın kitabına arz ederek ona uyanı alıp uymayanı çöpe atmamız lazım. Hatta bu da yetmez, yeri kazıp onları mezara gömmemiz lazım ki bid’at olmasın, yoksa bid’at olur. Allah’ın; “onlar dinin bir kısmını alır, her biri kendindekiyle ferahlanır, sevinir, doğru yolda olduğunu zanneder” buyurduğu gibi şu anda da böyle olmuştur; yani herkes “benim cemaatim doğru yoldadır, biz doğru yapıyoruz” deyip kendindekiyle sevinir, övünür, ferahlanır.

“Lâ ilâhe illallah muhammedun resulullah” diyenler, kendindekiyle ferahlamamak, bir parçayı bütünün yerine koyup “bu dindir” dememek şartıyla doğru yoldadır.
Dinin bütünü Allah’ın vahyidir. Allah neyi vahyetmişse onu kabul etmemiz gerekir. Allah ayet-i kerimede; “mü’minler kardeştir, öyleyse kardeşlerinizin arasını bulun” (Hucurât /10) buyurduysa ve kardeş olduğumuzu kabul ediyorsak birbirimizin arasını bulmamız, birbirimize karşı düşmanlık yapmamamız, kendimizdekiyle ferahlamamamız gerekir.

Kardeşsek o halde hep beraber birbirimize yardımcı olmalı, birbirimizin eksiğini tamamlamaya çalışmalı, herhangi bir kardeşimiz şeytanın tuzağına düştüğünde şeytana değil şeytana karşı kardeşimize yardım etmeliyiz. Eğer kardeşimize yardım etmek yerine ona taş atar, onu kötüler, küçümsersek ona değil şeytana yardım etmiş oluruz; ama kardeşimize yardım edersek Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e, dolayısıyla Allah’ın dinine yardım etmiş oluruz. Bilmemiz lazım ki Allah’ın dini insanlar içindir.