Ruh bir şeyle meşgul olmazsa sahibini meşgul eder çünkü boş bırakılan gönül boş kalmaz mutlaka bir şeyle dolar insan ruhunu hakikat ile doldurmazsa nefs onu vesvese ile doldurur kalbini sevgi ile beslemezse korku besler zihnini anlam ile meşgul etmezse kuruntu esir alır
İnsan dışarıda aradığı savaşı çoğu zaman kendi içinde taşır ruhun en büyük yorgunluğu bedenin yorulması değil nereye ait olduğunu bilmeden dolaşmasıdır
Ruh bir yolcudur fakat yolunu kaybettiğinde sahibini dolaştırır bir düşünceden diğerine bir korkudan diğerine bir arzudan diğerine sürükler insan kendi içine dönüp ben neyin peşindeyim diye sormadıkça zihnin gürültüsünü hayatın gerçeği sanır
Oysa hakikat şudur ruh boşluk istemez ruh yön ister
Kalbini Allah ile meşgul eden insanın zihni her şeyi kontrol etmekten vazgeçmeye başlar çünkü bilir ki her şeyi taşımak kulun değil teslimiyetin işidir
Zikir yalnızca dilin tekrarı değildir zikir ruhun yönünü hatırlamasıdır insan her nefeste nereden geldiğini ve nereye döneceğini hatırlarsa içindeki dağınıklık yavaş yavaş susar
Sen ruhunu ne ile beslersen hayatında onun yankısını duyarsın korkuyla beslersen dünya tehdit olur sevgiyle beslersen dünya aynaya dönüşür şükürle beslersen az olan çoğalır tevekkülle beslersen yük hafifler hakikatle beslersen insan kendisini ararken kendisine değil kendisini var edene yaklaşır
Belki de insanın en büyük imtihanı yalnız kalmak değildir kendisiyle baş başa kaldığında içinde ne duyduğudur
Çünkü sessizlik düşmanın değildir sessizlik sana senden haber getirir
İnsan kaçtığı şeyin peşinden yıllarca koşabilir fakat sustuğu anda anlar ki aradığı şey dışarıda değil kendi kalbinin derinliğindedir
Ruhunu boş bırakma fakat onu dünya gürültüsüyle de doldurma
Onu anlamla doldur
onu sevgiyle doldur
onu şükürle doldur
onu tefekkürle doldur
onu hakikatle doldur
onu Allah ile meşgul et
Çünkü ruh Rabbini hatırladığında insan kendini tüketen şeylerin peşinden koşmayı bırakır
Ve işte o zaman insanın içinde tarifsiz bir sessizlik doğar
Bu sessizlik boşluk değildir
Bu sessizlik huzurun sesidir
Ruh sahibini meşgul etmeyi bıraktığında insan da hayatla savaşmayı bırakır
Çünkü bilir ki kalbin asıl işi dünyayı taşımak değil hakikati taşımaktır
Ve insan sonunda şunu anlar
Kendini bulmak için bütün dünyayı dolaşmana gerek yok
Bazen sadece susman
nefes alman
kalbine dönmen
ve seni senden daha iyi bilen Allahın huzurunda durman yeter
Çünkü ruhun gerçek meşguliyeti dünya değildir
Ruhun gerçek meşguliyeti kendisini var eden hakikate dönmektir.